Μια προσωπική ιστοσελίδα για την μοτοσικλέτα και όχι μόνο

Απόψεις, σκέψεις και γραπτά Απόψεις, σκέψεις και γραπτά
  • Αρχική
    • Business
    • Corporate
    • Logistics
    • Product
    • News / Magazine
  • Ιστορίες του δρόμου
  • ΤΕΧΝΗ
    • Author Listing
    • Company Timeline
    • Pricing
  • ΑΣΦΑΛΕΙΑ

    User

    • Login Form
    • User Profile
    • Edit Profile

    Joomla! Pages

    • Category Blog
    • Category List
    • Featured Articles
    • Smart Search
    • Single Article

    Template Layouts

    • Left col + Content
    • Content + Sidebar R
    • Sidebar L + Content + Sidebar R
    • Content Full (No Sidebar)

    Content layouts

    • 2 Col Content + Right Col
    • Masonry 3 cols
    • 3 Cols / Content
    • 2 Cols / Content
    • Content In Media

    Article Layouts

    • Article Default
    • Article W/ Sidebar
    • Article W/ Media Right
    • Article W/ Media Full
  • ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
Λεπτομέρειες
Κατηγορία: Ιστορίες του δρόμου
A.B. By A.B.
A.B.
01.Σεπ
15 Σεπτεμβρίου 2017
Εμφανίσεις: 13

Λένε πως οι μοτοσικλέτες δεν έχουν ψυχή

Και εν μέρει έχουν δίκιο, γιατί δεν έχουν όλες.

Κάποιες - οι πιο τυχερές - έχουν, και μία απ΄ αυτές είμαι και εγώ. Με τα χρόνια και αφού άλλαξα τρία αφεντικά, πήρα λίγο από την χάρη τους. Μπορεί να μην καλοθυμάμαι αυτόν που με πρωτοαγόρασε, περιμένοντας υπομονετικά να έρθω (ανεξάρτητες εισαγωγές εκείνης της εποχής) αλλά τον τρίτο και να θέλω δεν μπορώ να τον ξεχάσω. Όταν με αγόρασε, ειδικά στην αρχή, περνάγαμε απίθανα. Εγώ γλίτωσα την απόσυρση και την λησμονιά και για ανταπόδοση του φανέρωσα τον καλύτερο μου εαυτό. Τον πρόσεχα, γιατί τότε ήταν άπειρος οδηγός και ο ενθουσιασμός του ήταν τόσο μεγάλος που έκανε πράγματα που τον ξεπερνούσαν, αληθινές υπερβολές. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ξεκινούσαμε το Σάββατο το πρωί, με μια μικρή ταξιδιωτική τσάντα και μια σκηνή δύο ατόμων σφηνωμένη στην σκάρα μου, με άγνωστο προορισμό. Όλη τη μέρα τρέχαμε, αφήνοντας την βαρετή εθνική οδό, έχοντας σαν βασικό πλάνο μια διαδρομή μαρκαρισμένη με στυλό πάνω σε έναν χάρτη της BP, που ποτέ δεν τηρούσαμε. Το μεσημεράκι, μας έβρισκε αραχτούς σε κάποιο εκκλησάκι στα πλαϊνά κάποιου επαρχιακού δρόμου. Το τρίτο αφεντικό μου είχε ταλέντο σε αυτό. Δεν ξέρω που τα ξετρύπωνε, τα περισσότερα μάλιστα παρείχαν αρκετή σκιά αλλά και νερό. Το βραδάκι, αν δεν μας έβρισκε στον δρόμο της επιστροφής, μας αντάμωνε σε κάποιο κάμπινγκ να κοιμόμαστε δίπλα δίπλα. Εκείνος χωμένος στην μικρή σκηνή του και εγώ καμαρωτή δίπλα του.

Την επομένη, ξεκινάγαμε με γκάζια και ενθουσιασμό. Όταν σταματούσαμε για ανεφοδιασμό, έπινε τον καφέ του και με κοίταζε. Τότε κατάλαβα για πρώτη φορά πως εμείς οι δύο θα είχαμε μια κοινή πορεία. Πως θα μας ένωναν πολλά χιλιόμετρα (ή μίλια για να παινέψω την καταγωγή μου) και πολλές νέες εμπειρίες. Γι αυτό και δεν παραπονιόμουνα όταν με κατσαβίδιαζε ώρες ατελείωτες εκείνα τα καλοκαιρινά απογεύματα, που τελείωναν πάντα με μια ευχάριστη βόλτα. Χωρίς κράνος και με το χαμόγελο του δεκάχρονου στο πρόσωπό του, που πιστεύει ότι το ποδήλατό του είναι το καλύτερο του κόσμου. Και ας υπήρχαν και καλύτερα!

Εξαιρετικά αφιερωμένο, στην αγαπημένη μου CX500c.

Προηγούμενο άρθρο: Ο εκπαιδευτικός ρόλος του κράτους Προηγούμενο Επόμενο άρθρο: Νομίζουν ότι σκέφτονται... Επόμενο
Copyright © 2026 Motozen. Με την επιφύλαξη κάθε δικαιώματος.
Το Joomla! είναι Ελεύθερο Λογισμικό που διατίθεται σύμφωνα με τη Γενική Δημόσια Άδεια Χρήσης GNU.