-    Τι έγινε, θα με πατήσεις;
-    Να πας πιο κει!
-    Δεν πάω πιο κει!
-    Εγώ δεν θα παρκάρω;
-    Κρίμα, γιατί είσαι νέος άνθρωπος…

Σάββατο πρωί. Έξω από τον Σκλαβενίτη, στις κάθετες θέσεις για στάθμευση. Περιμένω να ξεπαρκάρει το αυτοκίνητο που κάνει όπισθεν και χώνομαι με χάρη κάνοντας αναστροφή και φέρνοντας το μούτρο της μοτοσικλέτας να κοιτάει τον δρόμο. Στο ελαφρύ πλάγιασμα του δρόμου, δύσκολα την κουνάς με το πόδι. Την επόμενη στιγμή ένα Toyota έρχεται καταπάνω μου να καλύψει την θέση που αφήνει το αυτοκίνητο που μόλις έφυγε και η μηχανή μου. Περνάει ξυστά από το τιμόνι και ο αριστερός τροχός σημαδεύει το πόδι μου. Το μαζεύω και με το δεξί μου χέρι, χτυπάω το αριστερό φτερό δυο φορές!  Δεν σταματάει, παρά μόνο αφού πλησιάσει στα λίγα εκατοστά το πεζοδρόμιο! Ακολουθεί ο παραπάνω διάλογος. Μπαίνω στο σούπερ μάρκετ, τσαντισμένος μα περισσότερο λυπημένος.  Γιατί αυτός ο νεαρός που είναι η επόμενη γενιά,  νομίζει ότι καταλαβαίνει αλλά δεν καταλαβαίνει, νομίζει ότι οδηγεί αλλά δεν οδηγεί, νομίζει ότι σκέπτεται αλλά δεν σκέπτεται. Και το χειρότερο είναι πως ίσως να νιώθει και καλά με τον εαυτό του.  Κρίμα γιατί η κάθε επόμενη γενιά είναι το μέλλον, είναι η ελπίδα.  Όμως υπάρχει ελπίδα χωρίς παιδεία; Και δεν μιλάω για ακαδημαϊκές γνώσεις που αυτή ειδικά η γενιά είναι παραφορτωμένη. Μιλάω για πνευματική καλλιέργεια,  που ένα χαρακτηριστικό της γνώρισμα είναι η εσωτερική ευγένεια.
Το «παλικάρι» που εξήντλησε την οδηγητική του ικανότητα δύο εκατοστά από το πόδι μου, σχεδόν σβηστός,  θα επαναλάβει την παλικαριά του και στα πολλά χιλιόμετρα. Και θα χαρεί γιατί «έγινε φάση» αλλά θα νομίσει ότι χάρηκε. Θα κάνει κολιές ή θα τρέχει και θα νιώθει ελεύθερος αλλά δεν θα είναι. Γιατί χρειάζεται αυτό το κάτι παραπάνω  για να αρχίσεις να γεύεσαι, και να απολαμβάνεις έστω και για μερικές στιγμές τέτοια αγαθά. Χρειάζεται να σέβεσαι τον διπλανό σου αφού πρώτα έχεις κατορθώσει να σεβαστείς τον εαυτό σου, χρειάζεται η ευγένειά σου να γίνεται πράξη και όχι μόνο χαζοκουβενούλες, χρειάζεται να είσαι ταπεινός, χρειάζεται να μπορείς να ονειρεύεσαι και να αγαπάς κάθε κομμάτι της μέρας. Και φυσικά να μην νομίζεις ότι τα ξέρεις όλα.

Και μία μοτοσικλέτα που καταλαμβάνει μία θέση στάθμευσης, χρειάζεται περισσότερο χώρο στα δεξιά της για να ξεπαρκάρει, λόγω της κλίσης που θα πάρει όταν βγει το σταντ και ότι οι  μοτοσικλέτες δεν είναι όλες παπιά που μπορούν να σταθμεύσουν όπου να 'ναι. Και ότι υπάρχουν και κάποιες παλιότερης τεχνολογίας, μεγαλύτερης σε ηλικία από αυτόν, που δεν είναι τόσο βολικές και θέλουν τον χώρο τους. Αλλά γι΄ αυτόν όλα είναι ίδια, γιατί δεν καταλαβαίνει, αλλά νιώθει καλά γιατί νομίζει ότι καταλαβαίνει, μέχρι εκεί του φτάνει.

Στον συγκεκριμένο χώρο στάθμευσης δεν υπήρχε διαγράμμιση. Όταν υπάρχει, δεν την βάζω ακριβώς στη μέση όπως θα έπρεπε, θέλοντας έτσι να δώσω χώρο σε άλλη μοτοσικλέτα να παρκάρει δίπλα μου. Και πολλές φορές αυτό το πληρώνω, γιατί ένα άλλο «παλικάρι» θα σφηνωθεί δίπλα μου, τόσο κοντά και από την δεξιά μου πλευρά, που δεν θα μπορώ να την βγάλω από το σταντ. Το «παλικάρι» θα σκεφτεί, -έλα μωρέ μηχανάκι είναι θα το πάει πιο κει – αλλά θα νομίζει για άλλη μια φορά ότι σκέφτηκε, γιατί δεν μπορεί να σκεφτεί αλλά δεν το ξέρει και έτσι νιώθει καλά.
Κάποιοι άλλοι, δεν θα διστάσουν να προσπαθήσουν να την μετακινήσουν κιόλας,  μη γνωρίζοντας πως υπάρχει κλειδαριά στο δισκόφρενο και παρόλο που θα βρουν κόντρα θα συνεχίσουν να την τραβάνε, γιατί και αυτοί νόμισαν πως σκέφτηκαν αλλά δεν σκέφτηκαν γιατί δεν μπορούν και δεν τους ενδιαφέρει να το μάθουν.
Όπως και άλλοι, καταφερτζήδες των δρόμων, που θα σε προσπεράσουν ξυστά και με θυμό από δεξιά, χωρίς να αλλάξουν λωρίδα,  γιατί εσύ δεν είσαι ακριβώς στη μέση της λωρίδας επειδή έτυχε ή γιατί ακολουθείς την αριστερή ρόδα του προπορευόμενου αυτοκινήτου για να αποφύγεις τις λακκούβες του δρόμου. Αυτοί σκέφτηκαν;
Και επειδή όλοι το’ χουν ρίξει στην σκέψη, έχουν αρχίσει να μπερδεύουν το θράσος με την πρωτοβουλία και την ευγένεια με την παθητικότητα. Και είναι έτοιμοι και για καυγά. Και όλα αυτά γιατί;  για μισή θέση στάθμευσης!

Σε όλους αυτούς λοιπόν, τους εύχομαι να έρθει γρήγορα η ώρα που θα αρχίσουν να επιπλέουν, για να έχουν χρόνια μπροστά τους,  μπας και καταλάβουν πως δεν σκέφτονται και κάνουν μια προσπάθεια, και που ξέρεις, μπορεί και να τα καταφέρουν.