Τι να πούμε πια για τα μηχανάκια μας που να μην το έχουμε πει, όλα αυτά τα χρόνια. Τα λόγια, όπως και η καινοτομία στα δίτροχα, σώθηκαν πια. Απομένουν σκόρπιες κάποιες υλοποιήσεις, οι οποίες διυλίζουν για ακόμη μια φορά τον κώνωπα και έρχονται πάντα πακέτο με μια πολύ όμορφη και σφριγηλή ανανέωση των χρωμάτων. Και τα δύο μου μηχανάκια γέρασαν αλλά δεν δείχνουν να το βάζουν κάτω. Την CX500c εδώ που τα λέμε την πρωτοκαβάλησα όταν ήταν ήδη μεγαλοκοπέλα. Και εγώ από την άλλη, τώρα πια, τα έχω τα χρονάκια μου και μάλιστα μόλις βγαίνω από επισκευή μοτέρ και κάτι άλλα ψιλά και στενή ιατρική παρακολούθηση. Κανείς δεν το περίμενε. Πίστευα, όπως και τα μηχανάκια μου, πως δεν θα γεράσω ποτέ. Άντε τώρα, όπως λένε οι γιατροί, να κρατάς χαμηλά το γκάζι, να μην τρως τίποτα από αυτά που σου αρέσουν αλλά όλα τα υπόλοιπα που δεν έτρωγες, να ασκήσε καθημερινά, να μην πίνεις και να μην καπνίζεις. Άλλη ζωή, άλλη περπατησιά. Επιλογές δεν υπάρχουν γι΄αυτό και το παίρνεις απόφαση. Ακολουθεί το στρώσιμο με μαλακό το δεξί, και τα ευχολόγια ότι όλα θα πάνε καλά. Ο καιρός περνάει και τα πράγματα δείχνουν να πηγαίνουν απρόσμενα καλά. Η χαρά όμως δεν μπορεί να διαδεχθεί την ελπίδα, γιατί αυτό που δείχνει να μην πηγαίνει καλά, είναι η συμπεριφορά των άλλων, του κόσμου, των πολλών. Εφόσον ζούμε ακόμα όλοι μαζί και δεν πήραμε τα βουνά, μας επηρεάζει. Έχει γίνει κάτι ή εγώ αντιλαμβάνομαι τα πράγματα διαφορετικά, μετά το κατέβασμα του μοτέρ; Τώρα που το σκέφτομαι σαν να πέσανε πολλά. Εκεί που είχαμε αρχίσει να συνηθίζουμε την μιζέρια που φέρνει αυτό που πιστεύαμε ότι δεν θα συμβεί σε εμάς, γιατί «τα κράτη δεν πτωχεύουν αλλά δανείζονται», όπως συνήθιζε να λέει ο Ανδρέας, ο κινητήρας άρχισε να ρετάρει. Και πριν ξεπεράσουμε το πρώτο σοκ, να ‘σου και αυτό που μας έλεγε ο Bill. Το είχα διαβάσει, ένα πρωινό χαζεύοντας στο διαδίκτυο, πριν διαβάσω τα email μου και χωθώ στην δουλειά. Το είχαμε δει και ταινία με τον Dustin Hoffman και την Rene Russo (Outbreak, 1995), όπως ταινία είχαμε δει και άλλες καταστροφές. Θυμάστε; Περίπου την ίδια εποχή, συνταραχθήκαμε από τα ροζ σκάνδαλα των κληρικών, των δικηγόρων κλπ. Λες να μας χάλασαν όλα αυτά ή εγώ ρετάρω και με το επισκευασμένο μοτέρ; Λες να το βλέπω να έρχεται μόνο εγώ ή το βλέπει και κανένας άλλος;
Αλήθεια που είναι ο άλλος, οι άλλοι, γιατί είναι έρημος τούτος ο τόπος; Λες και δεν κυκλοφορούν πια άνθρωποι μόνο κάτι που μοιάζει με αυτούς αλλά μόνο απ’ έξω, «κατ’ εικόνα» και όχι «κατ’ ομοίωσιν». Αυτό το σκέτο «κατ’ εικόνα» μάλλον μας έφαγε. Από μακριά φαντάζουν όμορφοι σαν να βγήκαν από τις σελίδες ενός περιοδικού Life Style. Ναι, αυτοί έχουν μείνει μόνο και κυκλοφορούν εκεί έξω, μα οι άλλοι, οι κανονικοί που πήγαν; Τι συμβαίνει και δεν εμφανίζονται; Υπάρχουν και είναι καλά κρυμμένοι ή έφυγαν; Και ύστερα πως φεύγεις και αν φεύγεις που πάς, ας πούμε, αλλάζεις πλανήτη; γίνεται; δεν γίνεται. Μα που είναι, τι έχει συμβεί;
“Φοβού τους ηλίθιους» θα έλεγε σήμερα παραφρασμένα ο Λαοκόων. Στα αλήθεια είναι ανίκητοι όχι γιατί είναι αμέτρητοι, γέμισε ο τόπος πια, αλλά γιατί δεν μπορείς να τους νικήσεις εξ ορισμού και εδώ δεν χωρούν εξαιρέσεις. Θα πουν την τελευταία κουβέντα όταν σε κοιτούν χαμογελαστοί αλλά και όταν σου αγριεύουν. Ίσως να είναι μια μετάλλαξη απελπισίας για να διασωθεί το ανθρώπινο είδος. Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, προφανώς θα χρειάστηκαν ριζοσπαστικές λύσεις, λύσεις που απαιτούν κουράγιο και τόλμη. Η δεν συνέβη τίποτε από τα παραπάνω και ο ολοένα αυξανόμενος εκφυλισμός οδήγησαν τα πράγματα ως εδώ. Μάλλον αυτή η υπόθεση είναι και η σωστή. Σε κάποιους η ζημιά είναι μεγάλη σε άλλους μεγαλύτερη. Και σε κάποιους άλλους, τους λιγότερους, σχεδόν ανεπαίσθητη. Βάση όμως της αρχής της Δημοκρατίας αλλά και της απλής λογικής, οι πολλοί έχουν το πάνω χέρι. Και τι μένει για μας τους λίγους; Να αλλάξουμε πλανήτη που δεν γίνεται , έναν τον έχουμε ή όσο και αν φαίνεται παράλογο, να αποδεχτούμε την κατάσταση και να προσπαθήσουμε να ζήσουμε τα χρόνια μας μέσα σε αυτό το απέραντο πέλαγος της βλακείας και της αξεστοσύνης. Κακά τα ψέματα, τι κατάφερε και ο σολομός που από το DNA του πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα του ποταμού; Κάποια απ΄ αυτά τα όμορφα ψαράκια, θα φαγωθούν ζωντανά και ξεπετσιασμένα από τις αρκούδες που καραδοκούν στα σημεία που κάνουν τις πιρουέτες τους, κάποια άλλα θα τηγανιστούν ή θα ψηθούν με πατατούλες από το ανθρώπινο είδος και κάποια θα γλιτώσουν για να διαιωνίσουν το είδος και να ξαναρχίσει το πανηγύρι. Παραθέτω, υπό μορφή βίντεο, αυτά που με προκάλεσαν να γράψω αυτό το άρθρο.
Βιντεάκι νούμερο ένα. Οδηγώ το σαραντάχρονο CX μου σε κεντρική λεωφόρο της Καλλιθέας. Σταματάω αργά στο κόκκινο φανάρι. Δίπλα μου κάνει το ίδιο ένα σκούτερ φορτωμένο εκτός από τον οδηγό, με την κοπέλα του και τον σκύλο τους που τον έχουν βάλει ανάμεσά τους και εκείνος για να τους ευχαριστήσει και να δείχνει ακόμα πιο εντυπωσιακός έχει κρεμάσει την γλωσσάρα του και κοιτάει με μπανάλ ύφος τους περαστικούς. Η όλη εικόνα όντως θυμίζει εικόνα διαφήμισης σε περιοδικό ποικίλης ύλης. Νεαροί, χαμογελαστοί, εκείνος με παντοφλίτσα πλαστική, σγουρά ανοιχτόχρωμα μαλλιά και επιδερμίδα με αστραφτερό χαμόγελο και εκείνη, κρατούντος το καφετί σκυλί ράτσας με θέρμη, απαστράπτουσα και σέξι, με περίσσιο αίσθημα ολοκλήρωσης και γαλήνης. Φωτογραφικά κλισέ του φωτογράφου που οργάνωσε αυτή τη φωτογράφηση, θα μου πείτε. Το κορίτσι με σορτσάκι και επιλεγμένο πεδιλάκι που αναδεικνύει το πανέμορφο, σχεδόν τέλειο πεντικιούρ. Ποιος πικρός και κακιασμένος θα είναι αυτός που θα χαλάσει αυτή την θαυμάσια εικόνα; Μην είναι ο τροχονόμος, μην είναι οι μηχανοκίνητες ομάδες που «δεν είναι δικό μας θέμα, πάρτε την Τροχαία», μην είναι κάποιος περαστικός, ποιος να ναι; Κανείς δεν είναι, γιατί για τους άλλους όλα είναι στην θέση τους. Μα δεν φτάνει αυτό. Σχεδόν ταυτόχρονα, σταματάει και δεύτερο σκούτερ. Το project είναι πολυθεματικό. Η υπέρβαρη κοπέλα του οδηγού με τα πηγμένα στο ζελέ μαλλιά και τα γυαλιά ηλίου, δεν μπορεί να κρύψει τον ενθουσιασμένο της και απευθυνόμενη στην κοπέλα που κρατά το σκυλάκι ράτσας, την ρωτά, ανοιγοκλείνοντας πεταχτά με σκέρτσο το μοναδικό σημείο που δεν υπάρχει πλεονάζον λίπος:
-Τι όμορφο σκυλάκι, τι γλυκούλι, πως το λένε;
- Τάδε, απαντάει η άλλη κοπέλα από την κινητή διαφήμιση σε δύο ρόδες και ξαφνικά δείχνουν και οι τέσσερεις ευτυχισμένοι και χαρωποί. «Ουάου!», σιγοψιθυρίζω και εγώ. «Αχ, θεέ μου, κάνε αυτό το φανάρι να μην ανοίξει ποτέ, δώσε τους αυτή την χαρά για πάντα, νομίζω πως τους αξίζει», σκέφτομαι καθώς η ματιά μου πέφτει στην απίστευτη κυτταρίτιδα που ξεχειλίζει από το καυτό σορτσάκι που προσπαθεί με σθένος να συγκρατήσει τον τεράστιο πισινό της υπερευτυχισμένης υπέρβαρης κοπέλας. Τι εικόνα! Λες να φαντάζεται πως θα κάνει καριέρα στο fat modeling;
Βιντεάκι νούμερο δύο. Κατηφορίζω γνωστή οδό στα σύνορα Παλαιού Φαλήρου και Καλλιθέας. Λίγο πριν την προτελευταία διασταύρωση, εκεί που ενώνεται με την «παραλιακή», εμφανίζεται επάνω στην στροφή στα δεξιά του δρόμου, ηλεκτρικό πατίνι με καμαρωτό οδηγό, ο οποίος το οδηγεί ανάποδα στην ενδεδειγμένη φορά του δρόμου. Διορθώνω λίγο την κλίση μου, τον σκοπεύω και περνάω ελεγχόμενα κοντά του. Τον ακούω που με βρίζει με μανία καθώς το CX μου απομακρύνεται χαρούμενο. Αλήθεια υπάρχει Τροχαία ή την έχουν καταργήσει σε κάποιο άρθρο κάποιου νόμου για τα Αιολικά πάρκα και το περιβάλλον, κάποια καλοκαιρινή νύχτα στην βουλή; Να ενημερώσω τους πολύ νεώτερους από εμένα, πως κάποτε η υπηρεσία αυτή υπήρχε και είχε εξουσία η οποία ξεκινούσε από την φοβερή εικόνα , στον κεντρικό κόμβο της Κηφισιάς, ο τροχονόμος τις ημέρες του Πάσχα, να ξεπροβάλει μέσα από ένα σπασμένο πασχαλιάτικο αυγό με την επίσημη στολή του και την αστραφτερή του περικεφαλαία, μέχρι την επιβλητική τους παρουσία στο φανάρι, στο τέρμα Αμπελοκήπων. Ίσως θα πρέπει ως είδος να ζούμε πιο λίγο, γιατί η κοινωνική απόσταση από τον αυγοπρόβλητο τροχονόμο μέχρι τον ανύπαρκτο τροχονόμο είναι μεγάλη. Προχθές σε ένα άλλο κεντρικό σταυροδρόμι των Αθηνών, είδα έναν από αυτούς να κάνει κάτι περίεργα νοήματα με τα χέρια. Λίγα λεπτά πριν, στο προηγούμενο φανάρι, ένας σόουμαν του δρόμου έκανε περίπου τις ίδιες κινήσεις αλλά αυτός ήταν πιο καλός γιατί πετούσε και μια πολύχρωμη μπάλα.
Το βιντεάκι νούμερο τρία το αφήνω να το εξιστορήσετε εσείς. Αν ακόμα διαβάζεται αυτό το άρθρο, τότε σίγουρα είστε από τους λίγους, τους καλά κρυμμένους. Έστω και με αυτόν τον ασύγχρονο τρόπο όμως συναντιόμαστε. Από την πλευρά μου, σας καλωσορίζω και σας εύχομαι γρήγορα να βγείτε στο φώς, γιατί εκεί ανήκουμε και όλοι μαζί να συναντηθούμε, και να γίνουμε εμείς οι πολλοί που επιτέλους θα πάρουμε πίσω τον κόσμο που μας έκλεψαν, την ποιότητα που μας στέρησαν, την παιδεία που δεν μας έδωσαν, το ήθος και την ανθρωπιά που πολέμησαν. Καλή μας συνάντηση